Ilona's profileWEBLOG 43PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
"A friend is one of the nicest things You can have and one of the best thing You can be" * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * Mijn allerbeste wensen voor jou lieve Ilona, Ik hoop dat je van het heerlijke weer hebt genoten, voor mij is dit toch echt te warm pfff Fijne dag vandaag en geniet van een heerlijk weekend. Liefs en knuffels, lady Flower Power
2 days ago
frederikawrote:
3 days ago
☻ CORRYwrote:
Hoi Loontje,
Bedankt voor je tegel,ik ben er apetrots op.
Mannen zijn overal het zelfde..hihi..Een paar jaar geleden was ik goed ziek.
Neil moest op zijn manier het huishouden doen.Ik vroeg hem of hij de vloeren in de keuken en douche wilde dweilen.
Nou..hij wilde het wel doen en vroeg :"moet ik die flacon met allesreiniger gebruiken?.Zo gezegd zo gedaan.
Inplaats van de allesreiniger had hij de flacon met wc verfrisser gebruikt en dat spul kwam uit een hotel gekregen van mijn schoondochter en je moet er heel weinig van gebruiken want het blijft dagen hangen als je teveel gebruikt.Neil had royaal de vloeren besprenkelt en is gaan dweilen en hij zei nog dat het spul wel erg geurde.Dagen heb ik last gehad van die penetrante geur.Ik was zo weer op de been om het zelf maar weer te doen.Hahaha..misschien doen ze het erom..
Fijne zondag en liefs,Corry.
June 28
frederikawrote:
June 26
"The warmth of a friend`s presence brings joy to our hearts, sunlight to our souls and pleasure to all of life" * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * Mijn allerbeste wensen voor jou lieve Ilona, Ik hoop dat je een leuk weekend hebt gehad, Ik wens je een hele fijne en gezellige week, Liefs en knuffels, lady Flower Power
June 22
frederikawrote:
hoi ik kom even langs...
om een heel fijn weekend te wensen..
groetjes van frederika.
June 19
Mazzawrote:
Bij jou ziet alles toch weer hele oged uit, bij mij klagen mensen dat ze mijn space niet kunnen zien Terwijl ik zelf gewoon alles kan zien snap er echt de ballen van maar goed maar weer een reactie naar het geweldige spaceteam dan maar.
June 18
frederikawrote:
JA IK BEN NET TERUG VAN VAKANTIE...
KOM JE EVEN EEN HEEL GEZELLIGE WEEK WENSEN
GROETJES VAN FREDERIKA..
June 15
Goedemorgen Ilona, Elvis was groots maar echt fan ben ik ook niet van hem maar ben met zijn muziek opgegroeid. Ik hou meer van de oude Blues, heerlijk relaxt. Ik was 8jr toen de Beatles kwamen en er vele andere groepen volgden en ja de muziek uit de flower power tijd blijft me altijd bij, daar luister ik veel naar. Dat was nog echte muziek, veel muziek van tegenwoordig zit al geprogrammeerd in de muziekinstrumenten en er gebeurt veel met de computers. E gaat bij mij geen dag voorbij zonder muziek, misschien heb ik dat over gehouden omdat ik vroeger voor mijn vader altijd de arbeidsvitamine moest opnemen op zijn grote bandrecorder.(genummerd en al)
Geniet van een heel fijn weekend, liefs Lady Flower Power
June 12
nellie ...wrote:
Hihi en ik maar denken dat intussen heel spaceland weet wie rebbeltje is...
Leuk je reactie en ja een en dezelfde!
Er zijn er die er langer over doen, maar ja nu met Marijn is het ook wel overduidelijk.
Zelfs op mijn hyves zijn er die me rebbeltje noemen...oude spacers...
Och luister overal naar... rebelse nellie/y
June 10
|
BIFF: EEN GESTOORDE KATOESTwee katten heb ik. Een grijszwart gestreepte en een gevlekte. Ik kreeg ze toen ze 6 weken oud waren en ik noemde ze Biff & Sully, naar de twee bouwvakkers uit Sesamstraat. Wie de bouwvakkers kent, weet dat de een slim en ijverig is en de ander dom en lui. Ik had de katten geen betere namen kunnen geven want na verloop van tijd bleek dat de namen 100% van toepassing waren op mijn katten. Ze komen uit hetzelfde nest en werden als kater en poes afgeleverd maar na een bezoek aan de dierenarts, bleek de kater óók een poes te zijn. Twee nestzusjes dus. Helaas lukte het me maar niet om over 'zij' en 'haar' te spreken. Aangezien ik Biff zie als een kruising tussen een kater en een poes, noem ik dit lieve maar o zo oenige huisdier 'katoes'. Dat dekt de lading nog het beste.
Vanaf het begin was Biff de ondernemendste, dook overal op af, kroop overal in en was voor niemand bang. Nou ja......voor niemand......babies zijn de griezeligste wezens op aarde volgens Biff want zodra hij iets ontwaarde dat leek op die kleine mensjes, was het gebeurd met de rust. Dan vloog hij met een noodgang het kattenluikje door en verstopte zich in de schuur. Echter, toen Biff groter en dikker werd, kon hij niet meer met een noodgang door het luikje, toen moest het iets rustiger maar Biff is een oen en ging er toch met noodgang doorheen. Op zoveel grof geweld zijn kattenluikjes niet berekend en op een dag, we kregen visite die een hummel bij zich had, vloog Biff weer als een bezetene richting schuur. Maar we hoorden een krakend geluid, gingen kijken en zagen dat het kattenluikje vernield was. Hmmm, nou ja, eerst de visite, we zien straks wel, dachten we.
Uren later, toen de visite weg was, gingen we maar eens kijken naar de restanten van het kattenluikje, want het moest toch ergens zijn gebleven. Terwijl wij ons afvroegen hoe het toch kon dat het hele luikje weg was, hoorden we Biff ergens piepen en gingen op het geluid af en wat we toen zagen...... Biff probeerde over de schutting te klimmen maar het lukte niet omdat het kattenluikje als een soort zwemband om zijn lijf zat. We keken ernaar en kregen zo de slappe lach dat diverse buren naar buiten kwamen om te kijken wat er aan de hand was waarop ze spontaan mee gingen brullen. Het was dan ook een scène als uit een hilarische lachfilm. Het luikje rond zijn lijf was vrij snel verwijderd maar te repareren was het niet meer. Zo'n klap overleeft geen enkel luikje. Maar wie nu denkt dat Biff er iets van heeft geleerd, heeft het mis. In de 13 jaar dat hij bij ons is, heeft hij 4x op dezelfde wijze het luikje vernield.
De tweede onvoorzichtige actie van Biff was deze: we hadden tapijt weggehaald uit een kamer en dat opgerold, touwen eromheen gebonden, aan de zijkanten afgedekt met klussentape zodat Biff er niet in kon kruipen en in de garage gezet. Voordat de Milieustraat werd gerealiseerd, werd afval dat niet in de kliko kon, opgehaald door een soort privé-recyclingbedrijf, die voor een paar gulden je ouwe troep meenam. Op een ochtend komt een man de rol tapijt halen. Hij zet zijn auto voor de garagedeur, loopt naar binnen, pakt de rol en gooit het in zijn aanhanger. We geven de man geld en weg is hij.
Biff en Sully zijn geen echte huiskatten omdat we ze de vrijheid van bewegen gunnen en ze mogen dan ook naar buiten. We wonen in een rustig gebied met weinig verkeer, dat mag duidelijk zijn. Daarom 'mis' je een huisdier niet direct. Die 'speelt' ergens buiten, denk je dan. Maar tegen etenstijd kwam alleen Sully terwijl Biff de vreetzak is die zijn bakje zo schoon leeglikt dat-ie niet meer afgewassen hoeft te worden ;-) Dat vonden we vreemd, dus we riepen zijn naam, liepen naar buiten, keken in alle hoeken en gaten, maar geen Biff. Hij is wel eens eerder aan de wandel geweest en 2 dagen weggebleven, maar toch zat het niet lekker want je dacht aan het ergste. Uren verstreken maar geen Biff. Uiteindelijk wordt het bedtijd en je moet slapen maar je voelt je niet goed. Om de klipklap 'hoor' je iets. Zou het Biff zijn? Maar toen we 's ochtends wakker werden, was Biff er nog steeds niet. Vreselijk. Dus toen beiden in de buurt gaan fietsen, alsmaar zijn naam roepend en aan bekenden en vreemden vragen of ze onze lapjeskat hadden gezien. Niemand had Biff gezien. Het voelde steeds slechter. Aangezien je de hele dag met niets anders bezig bent dan aan Biff te denken, bedenk je ook allerhande plekken waar hij zou kunnen zitten. Maar nadat we het hele huis, de schuur en de tuin helemaal minutieus hadden afgezocht, wisten we dat Biff niet thuis en ook niet in de buurt was. Weg dus. Wat nu?
En toen kwam de ingeving: de rol tapijt!!! Oh nee, laat het niet waar zijn, misschien is die rol al geplet door de wals. We kregen de zenuwen, vlogen naar de auto en vlogen naar het recyclingterrein. De man ziet ons op hem afrennen en schrikt, denkt dat ie aangevallen wordt, maar wij vroegen hijgend en puffend waar de rol tapijt was en hij liep met ons naar de plek waar de rol lag. Hij pakt een mes, snijdt de rol open en op dat moment begin ik te janken want in die rol zit mijn verfomfaaide, piepende, doodsbange Biff, die zich zowaar door me laat oppakken en in mijn nek gaat liggen en er uren bleef liggen. Hij was niet meer bij ons weg te slaan.
Het kan niet anders dan dat Biff in de rol is gekropen op het moment dat wij het klussentape afscheurden en in die ene fatale seconde heeft die oen kans gezien om erin te kruipen. Omdat de rol in de garage stond, hebben wij zijn piepen en janken niet gehoord.
Het derde drama vond plaats in de huiskamer. We hadden vrienden op bezoek en we zaten aan de wijn en gezellig te keuvelen. Ik zat met mijn rug naar het raam toe. Op de vensterbank stond een platte kandelaar met daarop een brandende stomp kaars van pakweg 5 cm. Ineens zag ik mijn vriendin bekkentrekken, ze had net een slok wijn genomen en kon niet praten. Ik keek haar aan en had niet meteen in de gaten wat ze bedoelde, maar ik zag haar ook een beetje lachen. Tja, dat ging fout met een mond vol wijn dus ze rende naar de keuken, spuugde de boel uit en kwam rennend terug en riep: 'Biff, Biff' maar inmiddels had ik 'geroken' wat er aan de hand was. Biff was op de kaars gaan zitten en de vlam had zijn staart te pakken gekregen. Dat had mijn vriendin gezien maar met een mond vol wijn, bracht ze het niet onder woorden. Op het moment dat zij naar de keuken rende, vloog Biff van de vensterbank af, maar had de inmiddels gedoofde kaars aan zijn achterwerk hangen en dat probeerde hij uit alle macht van zich af te schudden. Helaas lukte dat niet. Het kaarsvet echter lag op de vensterbank, op de stoel, op de grond, tegen de wand van een glazen kast aan en zat bovenal aan de billen van Biff, die compleet hysterisch was en zich niet wilde laten pakken om geholpen te worden. Hij vloog een aantal malen als een dolgedraaide stier door de kamer en bedacht zich toen pas dat er een vluchtweg was in de vorm van een kattenluikje in de keuken en met stomp kaars en al vloog hij door het kattenluikje naar buiten, wij hoorden een gekraak en keken elkaar moedeloos aan. Het vierde kattenluikje sneuvelde maar een kat met een stomp kaars aan zijn kont en een kattenluikje om zijn lijf was teveel van het goede. We kregen zo vreselijk de slappe lach dat we de hele verdere avond hebben zitten hikken en snikken en zodra we elkaar aankeken, begon het opnieuw. Het was reuze sneu voor Biff maar we hadden in tijden niet zo gelachen.
Mijn vriendin vertelt dit verhaal regelmatig aan anderen en ze zegt dat mensen aan haar lippen hangen en niet meer bijkomen als ze het horen. Ik kan het me voorstellen maar wij hebben de beelden erbij gezien en dat is echt een dimensie extra.
Toen we Biff eindelijk te pakken hadden, was hij zo overstuur dat hij zich nauwelijks liet helpen maar we hebben uiteindelijk met werkhandschoenen aan alle kaarsvet van zijn kont en staart kunnen wegknippen en het luikje van zijn middel kunnen verwijderen.
We hebben zalf op zijn blaren gesmeerd en het is goedgekomen met deze oenige kat. Met al die kale plekken zag hij er niet uit en ook dat was komisch om te zien en ja, we hebben er ondanks al zijn ellende toch om gelachen. Met het kaarsvet in de kamer heb ik meer problemen gehad. Weken na dato kwam ik steeds weer hele kleine spettertjes kaarsvet tegen. Zolang de katten er nog zijn, zet ik geen kandelaars meer neer. Biff is namelijk in staat om er gewoon weer bovenop te gaan zitten. Deze katoes is namelijk een echte oen. Wat staat ons nog te wachten, vragen wij ons wel eens af?
Ze noemt mij een oen maar ze wist niet dat een lapjeskat altijd een poes is. Nu ja....bijna altijd. Alles kan een keer fout gaan en de vrouw van het asiel had met stelligheid gezegd dat ik een kater ben, dus vrouwtje kan er eigenlijk niets aan doen. Okay, ik ben een katoes, daar kan ik mee leven. Maar ik ben geen oen!!! Ik ben gewoon een ondernemende kat. Zie ik eruit als een oen? Nee toch? Nou dan!!! Dat wou ik maar even gezegd hebben!!! LA GRAND-MÈRE DE NOUVELLE VAGUE Agnès Varda
Agnès Varda wordt wel de 'grootmoeder van de nouvelle vague' genoemd. Varda werd geboren in Ixelles, België op 30 mei 1928 als dochter van een Franse moeder en een Griekse vader. Na haar studies literatuur en psychologie aan de Sorbonne en kunstgeschiedenis aan de École du Louvre, werkte ze tussen 1951 en 1961 als officiële fotograaf van de Théatre National Populaire. Op 26-jarige leeftijd maakte Varda haar eerste film, La Pointe Courte (1954), welke veelvuldig wordt gezien als de voorloper van de Nouvelle Vague. Haar volgende films, Cléo de 5 à 7 (1962) en Le Bonheur (1965), vestigden haar als een van de grondleggers van de vernieuwende filmstroming in Frankrijk. Varda heeft vanaf 1954 meer dan dertig veelal sociaal bewogen, feministisch getinte films en documentaires gemaakt. In 1985 kreeg zij voor de film Sans toit ni loi een Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië. In 1958 kreeg ze een dochter. Varda trouwde in 1962 met de in 1990 overleden cineast Jacques Demy met wie ze in 1972 een zoon kreeg. Films van Agnès Varda: • La Pointe Courte (1954) • Cléo de 5 à 7 (1962) • Le Bonheur (1965) • Les Créatures (1966) • Lions Love (1969) • L'Une chante, l'autre pas (1977) • Sans toit ni loi (1985) • Jane B. par Agnès V. (1988) • Le Petit amour (1987) • Jacquot de Nantes (1991) • Les Cent et une nuits de Simon Cinéma (1995)
Over de 80 en nog steeds actief, modern en gaat heerlijk haar eigen gang. Chapeau, madame Varda! Interview n.a.v. 'Les plages d'Agnès' Regelmatig valt een gesprek met Agnès Varda even stil. Als een blond meisje twee vriendinnetjes opeens luid vertelt over de avond ervoor, bijvoorbeeld. Ze verstaat er geen woord van maar met een glimlach en een nieuwsgierige blik in haar bruine ogen kijkt de 81-jarige Varda toe. ‘Zo groot’, zegt ze dan. ‘Zo blond. Typisch Hollands.’
Beeld uit de film 'Les plages d'Agnès' BEN IK NOU DE ENIGE?????Niets werkt behoorlijk op mijn space. Heb ik dat als enige?
1. Updates krijg ik van de meesten uit mijn 'netwerk niet. Die klacht hoor ik ook van anderen.
2. Het duurt soms wel 2, 3 minuten voordat ik naar een volgende pagina kan hoppen.
3. Privéberichten kan ik niet openen. Ik ben wel eens weggegaan en 10 minuten later teruggekomen maar noppes, werkt dus niet.
4. Als ik zelf een privébericht verstuur dan slaat de pagina meestal op tilt en dan is alles weg. Kan ik weer fijn opnieuw beginnen.
5. Foto's uploaden om ze toe te voegen aan een weblogitem, gaat niet. Dus doe ik copy and paste.
6. Onderaan messenger zie je tegenwoordig van alles aan updates langskomen. Fijn, zo zie ik nog eens wat. Maar als ik aanklik en ik kom ergens, kom ik niet meer van die pagina af. Afsluiten en opnieuw beginnen. Lachu!!!
7. Binnen het spacegebeuren kom je om de haverklap de tekst 'pagina niet gevonden' tegen. Internetverbindingsprobleem. Dan denk ik dat de server van MSN niet goed werkt want buiten space werkt mij eigen provider wèl goed.
Als jullie nou denken 'die Ilona komt maar zelden bij mij op visite' dan weten jullie nu waaraan het ligt. Ik vind er geen gein meer aan op deze manier. Ik zit hier 3 uur wat ik voorheen in een half uur kon doen. Vertel me niet dat ik de enige ben, want dat wil ik eigenlijk helemaal niet horen
 weblog43-puzzling.jpg En dit bedoel ik nou: ik upload een foto maar alleen het onderschrift van de foto komt hier te staan. Geen foto te zien! Wel als je de tekst aanklikt... nou daar fleurt je space van op. Helluppp!!!!!
Dit plaatje geplakt, dat werkt dan nog wel....pfffff
BEJAARDENHUMORVier oude ondeugende dames zitten gezellig te babbelen in het bejaardenhuis. Dan komt er een oude man aanlopen......  Een van de oude dames roept hem en zegt: 'Wij willen met je wedden dat we op de dag precies kunnen vertellen hoe oud je bent.' De oude man zegt: 'Dat kunnen jullie echt niet precies raden, stelletje gekke ouwe wijven'. Eén van de dames zegt: 'Dat kunnen we wel degelijk. Laat je broek en je onderbroek zakken en we vertellen je precies je leeftijd. Een beetje onthutst maar vastberaden om te bewijzen dat ze het niet kunnen, laat-ie z'n broek en onderbroek zakken! De oude dames laten hem een paar rondjes draaien en verscheidene keren op en neer springen en daarna roepen ze in koor: 'Je bent precies 87 jaar en 2 dagen oud'! Met de broek op zijn enkels, vraagt de oude man verbaasd: 'Hoe kunnen jullie dat in vredesnaam raden'? Schaterend van het lachen, met de tranen op de wangen roepen de dames wederom in koor: 'We zijn eergisteren nog op je 87e verjaardagsfeest geweest....!!!'   MANDY HEEFT OOK GESTEMD!!!
Zie je nou, ik wist wel dat ik een bijzonder petehondje heb! Mandy is de eerste hond ter wereld die mocht stemmen voor de EU. Goed gedaan meisje! Ik ben trots op je!!! En ze heeft natuurlijk wel op de Dierenpartij gestemd, da's logisch!
EXTRATERRESTRIAL - HOT OR NOT?Vorige week is in Terneuzen 'iets' gezien door een flink aantal mensen maar men kan het niet precies omschrijven. Murwari heeft hier uitgebreid over geschreven in haar weblog.
Mensen zien iets, meestal in de lucht, maar als je niet precies kunt omschrijven wat je hebt gezien, omdat je simpelweg niet wéét wat het is dat je ziet, word je meestal voor gek versleten of men begint te lachen en over marsmannetjes te praten of men gaat er weer al te serieus op in en ziet er invasies in van buitenaardse wezens, die onder de lachers dan weer als groen worden bestempeld.
Ik heb niet veel op met aliens, marsmannetjes, ufo's e.d. en ik ga er meestal van uit dat ergens een logische verklaring voor te vinden is, maar soms moet ik toegeven dat er toch onverklaarbare dingen kunnen gebeuren.
Mijn vriendin werkte op Luchthaven Acht en ging op een avond om 23.30 uur naar huis. Terwijl ze in haar auto wilde stappen, zag ze een groot verlicht voorwerp in de lucht hangen, als het ware recht boven haar maar wel op flinke hoogte, echter niet op vlieghoogte. Aangezien ze op een luchthaven stond, dacht ze aan een vliegtuig maar iets zei haar dat het geen vliegtuig was want het bewoog niet tot nauwelijks. Ze bleef kijken maar er gebeurde niets, het voorwerp leek echt in de lucht te hangen en was verlicht. Aangezien ze de enige was op het parkeerterrein, kon ze met niemand de gewaarwording delen en stapte toen maar in haar auto en reed weg.
Op een bepaald punt echter, waar ze moest afremmen voor voorrangverkeer, keek ze door de voorruit naar boven en zag het object nog steeds pal boven haar hangen, maar ze was al een kwartier onderweg!! Ze begon het een beetje raar te vinden. Om een lang verhaal kort te maken: van haar werk naar haar huis is 38 km en al die tijd heeft het voorwerp gelijke tred met haar gehouden. Toen ze uit de auto stapte en naar boven keek, hing het object boven haar huis en toen werd ze doodzenuwachtig. Ze liep naar de voordeur en bleef kijken en ze zei later dat ze het gevoel had dat er naar haar werd gekeken. Op een gegeven moment was er een soort gezoem en het object zoefde weg en was in no time niet meer te zien.
Ze ging naar binnen en vertelde het verhaal aan haar man en hij begon meteen over groene mannetjes en deed lacherig terwijl mijn vriendin de zenuwen had. Ze vertelde mij dit ongeveer een week nadien en ik probeerde allerlei logische verklaringen te vinden. Het was middernacht dus van ondergaande zon en lichtval daarvan was geen sprake. Het was geen vliegtuig noch een helicopter. Ze heeft zelfs nog in de logboeken gekeken of er misschien een grapjas was op de luchthaven die haar de stuipen op het lijf wilde jagen maar geen enkel toestel was op die tijd in de lucht. Alle mogelijke oplossingen hebben we zitten bedenken maar we zijn er niet uitgekomen. Uiteindelijk werd ze door de meesten voor gek versleten en ze heeft nog maanden moeten horen dan groene mannetjes dol zijn op vrouwen met natuurlijk rood haar.
Ik moet erbij vertellen dat mijn vriendin gevoelig is voor wat er gebeurt buiten ons gezichtsveld, ze is spiritueel ingesteld en krijgt ook wel eens signalen door en voelt ook bepaalde dingen.
Ik heb dat helemaal niet dus soms kijken we elkaar alleen maar aan en houden beiden onze mond. Het is welles-nietes en daar kom je toch niet uit. We zijn al 20 jaar vrienden en we accepteren elkaar zoals we zijn.
Twee jaar later komt een oud-collega van mijn man op visite en deze man heeft zijn vrouw meegenomen. Ik zie die vrouw voor het eerst en weet niets van haar. Ze woont in Rotterdam maar heeft familie in Weert en daar komt ze wel eens. Hoe het gesprek erop kwam weet ik niet meer, maar ze vertelde me dat ze een jaar of twee terug toch zoiets raars heeft meegemaakt in deze buurt, waarmee ze mijn buurt bedoelde. Ze begint te vertellen en mijn verbazing werd met het moment groter, mijn mond zakte open want het was exact hetzelfde verhaal als dat van mijn vriendin. Het ging ook om in de auto stappen vlakbij luchthaven Acht en naar Weert rijden. Van a tot z het zelfde verhaal maar beide vrouwen kennen elkaar niet. Echter, beiden denken precies hetzelfde als het gaat om spiritualiteit; ze denken hetzelfde over veel dingen. Later bleek dat het ook nog precies dezelfde dag betrof en dat de vrouwen kennelijk op nagenoeg dezelfde tijd op het zelfde traject hebben gereden, de A2 tussen Acht en Weert.
Alle mogelijke instanties zijn gebeld, gemaild, geschreven om te vragen wat het geweest kon zijn wat in de lucht hing en wat meevloog van Eindhoven naar Weert maar niemand kon antwoord geven behalve het antwoord dat er niets bekend was van een bepaalde vlucht van wat dan ook op die dag op dat tijdstip.
En toen vroeg ik me af of mensen die zeer spiritueel zijn en geloven dat er een heleboel gebeurt buiten ons gezichtsveld, daadwerkelijk dingen kunnen zien die anderen niet kunnen zien? Want ze hebben beide exact hetzelfde gezien op het zelfde tijdstip maar onafhankelijk van elkaar. Of word ik nu ook voor gek versleten?
Deze twee mensen zijn allebei volkomen normaal, goed opgeleid, vlot, modern, gezellig maar zij hebben iets gezien dat verder niemand heeft gezien want er was veel meer verkeer die avond op de A2.
Ik vind dit een bizar verhaal. In al mijn nuchterheid heb ik hier toch geen verklaring voor! Wie wel?
somewhere.....
out there.....
alienware??? MANDY EN CHICCIVandaag ben ik peetmoeder geworden van Mandy, de yorkshireterrier van Ann McDunn die ze vandaag na 8 lange weken wachten mag ophalen in Alkmaar. Aangezien ik apretrots ben dat ik peetmoeder ben, laat ik hier mijn hondenhummeltje zien, voila
♥MANDY MCDUNN VAN ZIKIRI♥
Zeg nou eerlijk, daar word je toch bij de eerste aanblik helemaal verliefd op??? Ze lijkt al groot maar ze past op een mensenhand.
Mandy, je bent een klein bofkontje want je had het niet beter kunnen treffen dan bij Ann. Ik wens jullie samen een lang gelukkig leven en heel veel gezelligheid met elkaar!
Er is nog een hondje die het heeft getroffen. Het verhaal staat hier onder. Het gaat over het Spaanse hondje Chicci.
Chicci is niet zomaar een hondje, maar één waar een verhaal aan zit. Op Playa Burriana in Nerja aan de Costa del Sol zwerven nogal wat honden en katten rond maar omdat er veel restaurants zijn, vinden deze dieren altijd wel wat te eten. Veel restaurateurs zetten 's avonds bakken met restvoedsel neer voor de dieren en toeristen met het hart op de goede plaats willen nog wel eens de overblijfselen van hun bord in een servetje stoppen en dat aan de dieren geven.
Zo kan het gebeuren dat slimme honden en katten niet meer gaan zwerven maar lekker blijven waar ze zijn en 's avonds hun buikjes rond eten. Het klimaat van de Costa del Sol helpt natuurlijk een handje mee. Als mensen er overwinteren, kunnen dieren dat ook. Ze dragen van nature al een bontjasje, dus dat zit wel snor.
Nog slimmere honden en katten zorgen ervoor bevriend te raken met de gulle gevers.
Zo kwam in op een dag in december 2004 een hondje aangelopen op Burriana en bleef staan bij het restaurant van José. Hij is dol op honden en probeerde haar aandacht te trekken. Dat lukte meteen. De hond kwam kwispelend op hem af en na een paar aaien te hebben gekregen, ging het hondje rustig op de grond onder de stoel van José liggen.
Het is in december bijna altijd komkommertijd op Burriana dus José vond gezelschap van het hondje wel leuk. Een paar vaste gasten van het restaurant, Cristina en Raúl, tevens vrienden van José en zijn vrouw, leerden het hondje ook kennen. Ze vonden haar schattig en gaven haar ook wel eens wat te eten. Iedere gast vond het een heel leuk hondje. Men vond haar grappig om te zien en omdat ze aanhankelijk was en zich liet aaien, mochten mensen haar graag.
Maar tegen de tijd dat het toeristenseizoen weer ging beginnen, dacht José dat het toch niet handig was om een hond in zijn restaurant te hebben rondlopen. Klanten die bang zijn voor honden kunnen er een punt van maken, uit hygiënisch oogpunt is het niet aan te raden en last but not least: de vrouw van José werkt ook in de zaak en zij is een beetje panisch voor honden. Daarom was het hondje in huis nemen geen optie en zelfs al was vrouwlief er niet panisch voor, het arme dier zou de hele dag alleen zijn. Dat kun je een dartele hond natuurlijk niet aandoen.
Hij vroeg diverse kennissen of zij het hondje misschien wilden hebben, maar ieder had zo zijn reden om het beestje geen asiel te verlenen. José zat er echt mee in zijn maag. Hij wilde het hondje gewoon niet weer op straat zetten.
Op een avond kwamen Cristina en Raúl eten. Ze zaten gezellig na te tafelen en voor ze het in de gaten hadden, was het al sluitingstijd. Alle nog aanwezigen gingen weg, ook José en zijn vrouw.
Thuisgekomen stapten Cristina en Raúl uit de auto en tot hun stomme verbazing stapte er ook een hond uit. "Krijg nou wat", zei Raúl, "waar komt die hond vandaan"? Maar het was een retorische vraag. Beiden begrepen onmiddellijk hoe de hond in de auto was gekomen. José had het beestje op de achterbank gezet in de hoop dat zij haar een tehuis zouden geven.
Het was te laat en te ver om terug te gaan en het hondje buiten laten staan, konden ze niet over hun hart verkrijgen dus ging het beestje mee naar binnen. Ze zetten een bakje water voor haar neer en hoopten dat ze zou gaan slapen. Nou dat deed ze. Ze trok uit zichzelf een kussentje van de keukenstoel, legde dat in een hoekje van de keuken en ging er prinsheerlijk op liggen. Natuurlijk eerst een beetje rondkijkend maar al gauw deed ze haar oogjes toe.
De volgende ochtend hadden Cristina en Raúl ergens een afspaak en daarbij kon een hond echt niet aanwezig zijn. Ze zouden haar 's middags wel terugbrengen naar Burriana en lieten haar zolang met water en wat restjes mensenvoedsel in de keuken.
Maar het liep allemaal anders dan gepland want Raúl kreeg een ongeluk en belandde in het ziekenhuis alwaar hij enige dagen moest blijven. Cristina bleef de hele dag in het ziekenhuis en 's avonds om een uur of elf was ze pas weer thuis.
Ze deed de deur open en bukte zich om de post op te rapen. Terwijl ze nog gebukt stond kwam een wervelwind op haar af, die door de gladde marmeren vloer niet meer kon remmen en het drietredige trapje afvlóóg en pardoes boven op Cristina belandde. Even schrok ze zich een ongeluk maar toen realiseerde ze zich dat ze door de sores van de dag het hondje helemaal had vergeten.
"Ach, beestje toch", zei ze aangeslagen "ik heb totaal niet meer aan je gedacht". Het hondje vond het niet meer erg want het vrouwtje was er tenslotte weer. Hij likte haar handen en wangen dat het een lieve lust was. "Gadverjakke", zei Cristina, "niet in mijn gezicht likken". Maar ze werd een beetje overmand door emotie door de liefdeblijken van de hond en begon te huilen. Jemig, dat had ze nodig, even een lekker potje grienen. Het was ook zo'n zenuwslopende dag geweest. Daar knapt een mens van op. "Kom", zei ze, "we gaan nog even wandelen, want je zult wel nodig moeten".
De volgende ochtend heeft Cristina een hondenriem gekocht en een zak hondenvoer. Ze heeft de hond meegenomen naar het ziekenhuis. Niet naar binnen natuurlijk maar gezegd dat ze in de auto moest blijven. En dat deed ze maar al te graag. Dat doet ze nog steeds graag, want het vrouwtje en baasje komen altijd terug, die zekerheid heeft ze inmiddels.
Toen Raúl acht dagen later het ziekenhuis mocht verlaten, zag hij het mormel in de auto zitten en keek Cristina vragend aan. "Als je er wat van zegt, laat ik je hier achter", zei ze dreigend. Ze keken elkaar aan en schoten in de lach. "Joh, ik weet het allang", zei Raúl, "je bent hier geen dag geweest zonder hondenharen op je kleren en je ruikt zelfs naar hond".
Sindsdien zijn die drie onafscheidelijk. De kleine, slimme rakker had het goed bekeken die avond toen Cristina alleen thuis kwam: ze hadden elkáár heel hard nodig. Daar is tot op heden geen verandering in gekomen.
♥Chicci♥ STEMMEN VOOR DE EU OP 4 JUNI 2009
Ik heb al zo vaak geageerd tegen het gedrocht EU dat ik denk dat iedereen nu wel weten dat ik de EU geen warm hart toedraag. Maar er liggen hier wel enkele stembiljetten voor de verkiezingen op 4 juni op het bureau en een daarvan is voor mij bestemd. En alhoewel ik me bezighoud met politiek, heb ik geen idee waarop ik moet stemmen als het gaat om Europa. Dus de stemwijzer maar eens gebruikt om te zien of ik daarmee verder kom. Nou, daar werd ik ook geen steek wijzer van. Zou ik nu dan voor het eerst van mijn leven niet gaan stemmen? Stemrecht voor vrouwen is een groot recht dat ruim honderd jaar geleden is afgedwongen in een harde strijd door de sufragettes en daarvoor ben ik al die vrouwen nog steeds erkentelijk. Die meiden van toen hebben toch een boel bereikt voor vrouwen in het algemeen want de mannenhegemonie was een bolwerk waar nauwelijks in door te dringen was. Ook ik heb tijdens het EU-referendum 'nee' gestemd en de nee-stemmers waren in de meerderheid en.......... de rest kennen we. Balkenende wil zo graag een hoge piet worden binnen de EU dat hij het referendum gewoon naast zich neer heeft gelegd. Ook Frankrijk had 'nee' gestemd en eigenlijk was toen het hele verdere EU-plan van de baan want alle lidstaten moeten het in stemming met elkaar eens zijn anders komt een bepaalde wet of verandering er niet door. Er was nog een aantal landen dat moest stemmen maar dat was na het 'nee' van Frankrijk en Nederland niet meer nodig vanwege die eensgezindheid. Denemarken en Zweden moesten zich nog uitspreken en die twee landen zijn niet bepaald EU-vrolijk gestemd maar zij hoefden niet meer te stemmen want er waren al twee nee's. Nu doen sommige parlementariërs wel alsof zij 'ja' zouden hebben gezegd maar politici liegen nou eenmaal zodra ze hun mond opendoen. Nu zegt de pro EU-lobby dat Ierland ondankbaar is. Met geld van de EU hebben zij zich uit een diep dal opgewerkt naar welvaart en als dank zeggen ze 'nee' tegen verdere uitbreiding. Ik vind dat het een niets te maken heeft met het ander. Ierland vindt het wel mooi zo en eerlijk gezegd: ik ook. De megalomanie van enkele toppolitici binnen de EU kent echt -letterlijk- geen grenzen. Moldavië staat op de lijst en Georgië wil aansluiting bij Europa. Beide landen liggen niet op het Europees grondgebied dus dit zou niet moeten kunnen. Om over Turkije maar niet te spreken. De EU is al veel te groot geworden en dat gaat ons uiteindelijk heel veel geld kosten en we hebben er al zoveel in geïnvesteerd. Roemenië en Bulgarije zijn aan een opknapbeurt toe, een algehele restyling, en wie gaat dat betalen? Die landen zijn zelfs notoire homohaters en rammen om het minste of geringste homo's in elkaar. In Bulgarije hebben we nog het misselijkmakende schouwspel van de 'dansende beren' maar het was geen beletsel voor Brussel om zulke landen erbij te halen. En nu moeten we stemmen op 4 juni. Ik weet het niet meer. De beloftes van politieke partijen worden nauwelijks waargemaakt na de verkiezingen en van Europa zoals het nu is, moet ik niets hebben. Ik voel me m'n leven lang al een soort sociale liberalist dus toen Hans van Mierlo D'66 oprichtte was ik blij. Heb het altijd gestemd totdat Els Borst de lijsttrekker werd. Als politica volkomen mislukt en de partij werd van de kaart geveegd. Ik werd toen een zwevende kiezer, nam alles door en stemde op de partij die de meeste overeenkomsten vertoonde met mijn denkbeelden en gek genoeg was dat iedere 4 jaar anders. Durft iemand voor zijn politieke mening uit te komen en vertellen of hij/zij gaat stemmen op 4 juni of juist niet en waarom dan die keuze? Ziet iemand wel het belang van de EU en moet dan wel of niet nog verder uitbreiden? Ik begrijp dat ik het achterste van de tong vraag te laten zien maar ach, dat doe ik zelf meestal ook. Politici zijn ook burgers en van hen weten we toch ook wat ze stemmen dus waarom doet het electoraat daar toch zo moeilijk over? Ik ben benieuwd naar de reacties.
DEUREN-DOORS-PUERTAS-TÜRE-PORTESZoals inmiddels wel genoegzaam bekend is, ben ik verzot op deuren, entrees, façades en gevels. Maar ook mijn spacevriendinnen Rita http://murwari.spaces.live.com en Benona http://victorie22.spaces.live.com blijken dezelfde tic te hebben.
Afgelopen week had ik het item 'Hoedjes van Prinsjesdag' aan mijn fotoalbum toegevoegd en daar kwam nogal wat reactie op. Ook Miem http://miem1960.spaces.live.com gaf reactie maar een dag later vroeg ze in mijn gastenboek of ze een item over hoeden mocht plaatsen in haar eigen weblog. Natuurlijk mag zij een item plaatsen over hoeden in haar eigen weblog. Maar ik begreep wat ze bedoelde en vond het uiterst correct van haar dat ze het vroeg. Miem heeft een zeer uitgebreid artikel neergezet over 'hoeden' in het algemen. Leuk en leerzaam.
Nu ik weer een aantal deuren had toegevoegd aan mijn album en Benona ook weer een paar deuren had toegevoegd aan een item en ik daar zag dat Leo een opmerking maakte over het woord 'deur', dacht ik ineens net als Miem 'wat is er eigenlijk allemaal over deuren bekend'? Maar meer nog, hoeveel gezegdes en uitdrukkingen zijn er wel niet die over een deur gaan? Ik heb de grijze cellen eens aan het werk gezet en dit was het resultaat:
• met de deur in huis vallen
• een open deur intrappen
• voor een dichte deur staan
• achter gesloten deuren
• dat is een open deur
• het staat voor de deur
• iemands deur van zijn huis trekken
• de deur staat altijd open
• tussen de deuren komen
• als de armoe de deur inkomt,
vliegt de liefde uit het venster
• dwazen en gekken
schrijven op deuren en hekken
• een voet tussen de deur houden
• een flinke bos hout voor de deur hebben
• zo gek als een deur zijn
• dát doet de deur dicht
• met iemand niet door één deur kunnen
• zo zat als een deur zijn
• iemand de deur wijzen
• de deur op een kier houden
• voor de rode deur moeten gaan
• iets de deur uit doen
Weet iedereen de betekenis van de uitdrukkingen of heeft iemand hieraan nog iets toe te voegen, dan houd ik me aanbevolen.
HET EUROVISIE FESTIVAL: VERGEET DE 'SONG' MAAR!Het Eurovisie Songfestival is verworden tot een ordinaire show met veel bloot en vooral veel geschreeuw. Het gaat allang niet meer om 'the song' maar om hoe krankzinnig je je kunt uitdossen. Kunnen zingen is een item van de 25e categorie geworden. Het is één grote misselijkmakende politieke bende geworden sinds het voormalige oostblok meedoet. En dan hoor je verwijten dat Nederland ook wel eens 12 punten heeft gegeven aan Israel en omgekeerd. Duh!
Het hele songfestival interesseert me al minstens 20 jaar niet meer omdat men niet meer naar een goed lied met een goede performance kan kijken maar naar een stel wilden die een kunstje doen en dan zo ordinair en bloot mogelijk. Daarvoor zijn speciale clubs en die bezoek ik niet omdat het mijn belangstelling niet heeft.
De Toppers zijn er uitgevlogen in de halve finale. Dat kan, niet iedereen kan winnen. Slecht vond ik ze trouwens niet en de jongens kunnen - hoe je verder ook over ze denkt - wèl zingen. Maar wie wel door mag, is 'de dame' op de foto. Dat bedoel ik nou: als het maar ordinair en platvloers is dan kom je tegenwoordig heel ver. Oekraine levert deze bijdrage. Oekraine, Azerbeidzjan, Georgië.... mijn topografische kennis zegt toch dat die landen niet bij Europa horen. Israel trouwens ook niet en die stuurt dit jaar een Israelisch/Palestijns gelegenheidsduo: een politiek statement dus en daarvoor is het songfestival niet. Misschien moet de naam 'Eurovisie' maar eens op de schop. Ook hier is de megalomanie tot in de kleinste cellen doorgewoekerd!
Duitsland en Oekraine: heeft weinig om het lijf zullen we maar zeggen.
Waarom zijn er geen inzendingen meer zoals vroeger, waarvan je meteen wist: dit is het en dat werd het dan ook. Omdat het goed was: lied en presentatie. Ik denk dan aan o.a. Frida Boccara, Abba, Vicky Leandros, Udo Jürgens, Mocedades, Lenny Kuhr. *** DIT BLONDJE KAN LEZENThis blonde decides one day that she is sick and tired of all these blond jokes and how all blondes are perceived as stupid, so she decides to show her husband that blondes really are smart. While her husband is off at work, she decides that she is going to paint the house.
The next day, right after her husband leaves for work, she gets down to the task at hand. Her husband arrives home at 5:30 and smells the destinctive smell of paint. He walks into the living room and finds his wife lying on the floor in a pool of sweat. He notices that she is wearing a ski jacket and a fur coat at the same time. He goes over and asks her if she is okay. She replies yes. He asks what she is doing and she replies that she wants to prove him that not all blond women are dumb and she wants to do it by painting the house. He then asks her why she is wearing a ski jacket over her fur coat. She replies that she was reading the direction on the paint can and it said......
.......for best results, put on two coats!
 EEN SPACE VOL HERINNERINGENNaar aanleiding van het 2-jarig bestaan van mijn space, ben ik eens gaan kijken naar de space waarmee ik ooit ben begonnen. Het wilde maar niet lukken met 'gewone' bezoekers maar kreeg wel dagelijks een invasie van lieden uit oostelijk van ons gelegen gebieden die space gebruikten voor verkoop van producten, waaronder hun eigen lichaam. En de reacties die ze achterlieten kwamen met tientallen tegelijk en de plaatjes in mijn gastenboek waren stuitend. Ik wilde van dat schorem af maar wist niet precies hoe dat te doen. Ik heb toen mijn space gesloten en ben helemaal opnieuw begonnen. Sindsdien ben ik verlost van idioten en de enkeling die af en toe langskomt met oneerbare voorstellen, is al verwijderd voordat-ie mijn space heeft verlaten (bij wijze van spreken).
Inmiddels ben ik het derde jaar ingegaan en ik vind spacen nog steeds leuk om te doen.
Omdat ik destijds mijn space heb gesloten voor publiek maar niet heb verwijderd, ben ik daar weer eens even gaan snuffelen. Ik had geen idee meer hoe het eruit zag en wat ik daar allemaal had geplaatst en geschreven. De weblog-items zijn inmiddels totaal achterhaald maar als je daar overheen stapt, ziet het er eigenlijk nog best redelijk uit. Ik was toen op de Spaanse toer en dat is nog goed te zien. Twee Spaanse vrienden van toen heb ik nog steeds, Fede uit Valencia en Fenix uit Pontevedra. Een aantal Nederlandse vrienden van toen is meegegaan naar deze space maar het contact is om redenen verbroken. De huidige vriendenkring is hier opgebouwd en is tamelijk hecht. Wie een kijkje wil nemen, kan gaan naar http://icantellaswell.spaces.live.com
Als jullie denken 'wie is V.I.K.'? Dat ben ik, het zijn mijn initialen. Daarom is Vikki mijn bijnaam geworden. MIJN SPACE IS JARIG VANDAAG 4 jaar spacen, de laatste 2 jaar hier.
ik hoop er nog lang mee door te gaan
met al mijn gezellige vrienden!!! INTRATUIN BUIGT VOOR MASSAAL PROTEST
Ik las het in de krant vanochtend. Intratuin gaat nu samen met de Dierenbescherming klanten voorlichting geven over de vlinderstand in Nederland. Prima, maar hadden ze dat nou niet eerder kunnen bedenken? Nou ja, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. PEDRO ALMODÓVAR Pedro Almodóvar met Penelope Cruz, zijn muze. Toen ik enige jaren geleden de film "Mujeres al borde de un ataque de nervios" zag, was ik verkocht. De titel betekent: "vrouwen op het randje van een zenuwinzinking". Het gaat over een aantal vrouwen die de weg een beetje kwijt zijn en op een gegeven moment op dat randje balanceren. Als een regisseur een verhaal maakt over een doorsnee gezin in een doorsnee stad met doorsnee problemen en een doorsnee familieleven, wordt het natuurlijk gauw saai. Een film moet altijd iets extra's hebben om het geestig, mooi of spannend te maken. Almodóvar heeft het altijd over het ongewone, niet doorsnee. Soms zijn zijn protagonisten stakkers of sukkels. Ook mensen aan de top die door welke oorzaak dan ook in de problemen raken, zet hij mooi neer. Zijn films zijn niet bepaald mensontziend want zijn personages overkomt vaak iets vreselijks of ze gaan dood. Dat lijkt dan een triest verhaal te worden maar het kleurrijke van zijn personages, ofschoon ze soms meelijkwekkend zijn, geeft ze iets dat boven het "gewone" uitstijgt. En daar ligt de kracht van Almódovar. Het -bijna- absurdisme. Bij de films "Habla con ella" en "Todo sobre mi madre" had ik toch echt een kleenex nodig en alhoewel de verhalen best wel weer opvallend merkwaardig waren, triest zelfs af en toe, heb ik ademloos zitten kijken. Ik vind Almodóvar een briljant regisseur en soms zelfs op het randje van genialiteit balanceren. Op het cv van Almodóvar staan onder andere nog: Tacones lejanos ~~ La mala educación ~~ Atame ~~ Carne tremula ~~ Volver. Allemaal juweeltjes. Je moet er wel voor gaan zitten en niet intussen een breiwerkje pakken of praten met iemand die in de kamer zit. Je moet "bij de les blijven" wanneer het om Almodóvar gaat maar dan krijg je ook iets. Soms iets dat lang blijft hangen omdat het zo pakkend is en waarover je soms tot je schrik moet constateren dat absurdisme soms helemaal niet zo raar is, maar doodgewoon. Pedro Almodóvar werd geboren op 24 september 1951 in de plaats Calzada de Calatrava. Deze plaats ligt in de regio Ciudad Real in de provincie Castilla La Mancha, Spanje. Een aantal van zijn films spelen zich af in dat gebied, dat ten zuiden van Madrid ligt. Hij begon zijn carrière in de jaren van de movida madrileña. Na de dood van Franco en het proces van democratisering dat daarop volgde, uitten jonge kunstenaars zich met werk dat provocerend, soms zelfs als shockerend werd ervaren. In zijn films komen nu nog steeds (maar in die tijd helemaal) vaak thema's als prostitutie, homoseksulaiteit, drugsgebruik, travestie en misstanden in de katholieke kerk aan de orde. Hij heeft een sterke voorkeur voor een aantal actrices, die in veel van zijn films terugkeren. Bekende acrices zijn o.a. Carmen Maura in 7 films, Marisa Paredes en Rossy de Palma ieder in 5 films. Zijn huidige protagoniste is Penelope Cruz, die gelukkig weer in Spanje is teruggekeerd na haar Hollywood-avontuur en nu schittert in diverse spaanstalige films, waaronder 'Volver', een prachtige film.
http://www.standaard.be/video/videoPlayer.aspx?cat=5 link naar zijn nieuwste film RESTANTEN VAN EEN KOLONIAAL VERLEDENDit is een gedeelte van een vakantie-dagboek van een Filipijns meisje op bezoek in Amsterdam.
So anyway, my jaw dropped highly impressed that Fons knew what lumpia was and equally shocked that I would hear that word in Amsterdam assuming the name was exclusive to Filipinos. I was motivated to do research and so from what I gathered, here is some Lumpia 101 for you:
1) the term "lumpia" actually originated in China from the word "lunpia"
2) "loempia" spelled with the "oe" instead of the "u" is an old Indonesian spelling; and
3) "loempia" is actually a word used in present day Dutch language to describe a "spring roll".
This reminds me of home
Bapao and Loempia
Amazing what we can learn about our food from someone from a completely different country! DE B(L)OEIENDE SERINGDE B(L)OEIENDE SERING
Sering in bloei, wat ben je mooi Wat heb je schitterende kleuren Een wit en paarse bloementooi In welhaast bedwelmende geuren
In ‘t voorjaar is het wachten op De bollen, bloemen en de dieren De bloempjes zijn dan nog in knop Om aanstonds lente te gaan vieren
Jij sering, jij bent de lentebode Maar ook 't kievietsei, de lammetjes En na de lange winterperiode ‘t Verse groen aan de stammetjes
Jouw wit sering, is van het pure Het lila-paars van het verlangen Uren kan ik naar je blijven turen En raak door je geur bevangen
Jouw bloemen zijn zo wonderschoon Ze blijven me steeds weer verbazen Dus af en toe pluk ik heel gewoon Enkele takken voor in mijn vazen
Mijn huis verandert dan al snel In een tuin nog mooier dan Eden En lieve sering, jij weet nu wel Dat jij door mij wordt aanbeden
Je bent zo mooi, zo lief, zo sereen En dat raakt me diep van binnen Oh sering, ga nooit van me heen Wat moet ik zonder jou beginnen?
©vik
EEN ZWARTE DAG VOOR NEDERLANDKoninginnedag zal waarschijnlijk nooit meer zijn zoals het altijd was: een heerlijk, gezellig volksfeest. De kleur oranje staat nu in schril contrast met het zwart van de rouw. Rouw om inmiddels 5 doden. Er zijn 4 zwaargewonden en een aantal lichter gewonden. Het is een horror scenario. De mensen die daar stonden te wachten op de bus met de Oranjes stonden daar toevallig; wij allen hadden daar net toevallig kunnen staan.
Door deze aanslag zal er voor lange tijd maar misschien wel voor altijd anders gekeken worden naar wat kan en mogelijk is met de koninklijke familie op Koninginnedag. Ze zijn altijd onder het volk en goddank is er nog nooit iets gebeurd, maar vandaag was de voltallige familie erbij betrokken, hun bus werd net niet geraakt maar het hakt er ook bij hen hard in. Beatrix heeft zojuist gereageerd en nog nooit heb ik haar zo emotioneel en geschokt gezien. Logisch, ook haar familie had iets vreselijks kunnen overkomen. Wie het ook treft, dit is onvoorstelbaar triest en tragisch. Ik leef oprecht met allen mee.
Maar er is nog iets. Ik voel het als een stuk fundament dat onder onze voeten is weggeslagen. Wij leven in een vrije democratie binnen een constitutionele monarchie en hoe je ook over het koningshuis denkt, het betekent voor ons Nederlanders toch dát wat ons land altijd zo groots heeft laten zijn, namelijk vrijheid van kiezen, van denken, van meningsuiting, van godsdienst. Kortom: vrijheid. En bij die vrijheid hoorde Koninginnedag.
De liederlijke, laffe daad van een eenling geeft ons nu het gevoel dat het nooit meer zal zijn zoals het altijd was: gezellig, dat oerhollandse woord 'gezellig' waar wij altijd zo mee dwepen.
Langzaam maar zeker slaan er steeds meer stukjes fundament onder onze voeten weg. Dat geeft mij allang een slecht gevoel maar vandaag is een tragisch dieptepunt bereikt. Wat gebeurt er toch met Nederland, het land waar ik altijd zo trots op was. Ik kan wel janken!!!
Alle eerder geplaatste gruwelijke beelden van doden en gewonden, heb ik weggehaald.
Te dramatisch!
DERTIEN MILJARD LICHTJARENAstronomen hebben het tot nu toe verst verwijderde object in het heelal ontdekt. Het gaat om een exploderende ster, ruim 13 miljard lichtjaren van de aarde.
Sterrenkundigen namen een zwakke gammastralenflits waar. De explosie vond 'slechts' 600 miljoen jaar na de oerknal plaats, maakte de Europese sterrenwacht ESO in het Zuid-Duitse Garching dinsdag bekend. De flits in het sterrenbeeld Leeuw, die tien seconden werd geregistreerd, is onder meer waargenomen door de Amerikaanse NASA-satelliet Swift. Het vorige verste object, eveneens een exploderende ster, bevond zich 200 miljoen lichtjaren dichter bij de aarde. Een lichtjaar is exact gelijk aan 9.460.730.472.580.800 m.
Astronomie en ruimtevaart boeit me enorm. Ik zit vaak te snuffelen op de site van NASA. Meestal komt mijn snappertje niet mee in deze materie maar als je veel leest en je erin verdiept, begint het ergens af en toe heel voorzichtig te dagen. Het boeit me, ook al begrijp ik nog niet een fractie van hoe het allemaal werkt.
Het Karrewiel Melkwegstelsel. Het kleine stelsel onderin is door het grote stelsel heengegaan. Afstand vanaf de aarde: 400 miljoen lichtjaar, doorsnede 100.000 lichtjaar. YOGHURT MET EEN LUCHTJEZaterdag zag ik in het zuivelschap van de supermarkt yoghurt van Danone staan met de mededeling dat het 2 halen 1 betalen was. Deze yoghurt heet Danio en is duur. Een bakje van 450 gram kost 2 euro gemiddeld, verschillend per supermarkt.
De aanbieding kwam van Danone zelf. Dus bon bewaren, barcode uitknippen, opsturen en geld terugkrijgen. Simpel. Zo doen bijna alle bedrijven het en ik heb in 20 jaar pas één bedrijf een dikke nul moeten geven omdat ze niet hebben terugbetaald.
Vandaag wilde ik de barcodes uit de lege bakjes knippen maar dat bleek niet nodig te zijn. Op de gele actiesticker staat aan de achterkant iets geschreven. Wat? Geen idee, is niet te lezen. Piepkleine lettertjes in lichtgrijs op wit.
Maar we zijn niet gauw uit het lood geslagen dus een loep opgezocht en de stickers eronder gelegd. En jawel, er was heel vaag een webadres zichtbaar www.danio.nl en vrolijk ging ik naar de website om na enige tijd chagrijnig te worden want voor die 2 euro die je retour krijgt, wil Danone alles, maar dan ook echt alles van je weten en ja, dat gaat me dus echt een paar bruggen te ver. Vul je niet alles in dan krijg je een pingel met 'u heeft niet alles ingevuld' dus dat schiet ook niet op.
Ik vertik het om aan jan en alleman mijn privégegevens door te spelen. Het gaat Danone om marketingstrategieën verder uit te werken maar wat kan mij dat schelen? Ze zoeken het maar uit zonder dat mijn (en jullie) hele en hebben en houwen in hun bureaulade ligt.
Ik heb toch maar even een email gestuurd naar Danone met de mededeling dat ik het niet netjes vind om zo actie te voeren. Onleesbare actievoorwaarden vermelden op de achterkant van een opvallende sticker die zegt 'geld terug' is de klant op het verkeerde been zetten. Daar houd ik niet van en laat dat weten.
Onze privacy wordt met de dag meer ondermijnd en ik doe er niet meer aan mee. Sterker nog: ik zet met mijn hakken in het zand. Dan maar geen geld terug. De yoghurt is op zich goed maar de prijs maakt hem zuur en de actie van Danone maakt hem onverteerbaar.
Les: zijn actiestickers bijna onleesbaar, dan zit er een adder onder het gras. Trap er niet in!
De afbeelding is 3x groter dan het origineel.
WIJ 16 WILLEN IETS ZEGGEN ...........................en ik sluit me hierbij aan!
Liefs, I. xxx
BABY SHAKERNa grote verontwaardiging van iPhone-eigenaars heeft Apple een toepassing voor de telefoon uit de winkel gehaald. Met het spel 'Baby Shaker' konden gebruikers een virtuele baby doden.
Volgens de omschrijving van het spel zijn 'baby's overal waar je ze niet wilt' en zorgen ze 'met hun onophoudelijke geschreeuw' voor veel overlast. "Voor 'Baby Shaker' kon je daar niets aan doen. Kijk nu hoelang je hun schattige gehuil kan verdragen." De spelers van het spel wordt aangemoedig de telefoon vervolgens zo hard mogelijk te schudden. Baby's die daar aan 'overlijden' krijgen rode kruisjes voor hun ogen. ***
Hoe bedenkt iemand het toch? Zeker vergeten dat hij zelf ook baby is geweest. Ik hoop dat dit strafbaar wordt gesteld. Walgelijk!!!
MAASTRICHT IS TOPMAASTRICHT IS WÉL TOP!
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
WEBLOG 43Caminante no hay camino, se hace camino al andar, al andar se hace camino..... |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
